Rzeżucha już wyrosła, ta na oknie, a i ostatnio wyrastała na lekcji ortografii i oby pozostała z nimi na dłużej niż tylko przez święta:)
Ciasteczka Wielkanocne też gotowe.
Lampeduzianka zainteresowała się tymi nieupieczonymi jeszcze.
Upieczone, a nieozdobione też piękne
A tu już w pełnej krasie.
A na Ten czas życzę Wam najgłębszych przeżyć Wielkanocnych wśród Najbliższych i Najważniejszych.
Mnie zawsze wzrusza Twardowskiego spojrzenie pokorne.
Fragment wiersza Wielkanocny Pacierz
Nie umiem być srebrnym aniołem -
ni gorejącym krzakiem -
tyle zmartwychwstań już przeszło -
a serce mam byle jakie.
Tyle procesji z dzwonami -
tyle już Alleluja -
a moja świętość dziurawa
na ćwiartce włoska się buja.
[...]I wiem, gdy łzę swoją trzymam
jak złoty kamyk z procy -
zrozumie mnie mały Baranek
z najcichszej Wielkiej Nocy.
Pyszczek położy na ręku -
sumienia wywróci podszewkę -
serca mego ocali
czerwoną chorągiewkę
Dziś był koszyczek pełen skarbów uświęcony i odwiedziny Lampeduziańskiego kuzyna i sernik na jutro - biała czekolada, ser i orzechy laskowe - ale o tym wkrótce.
sobota, 7 kwietnia 2012
czwartek, 5 kwietnia 2012
Spotkanie z Przyjacielem wśród moli i durów
Dzisiaj odwiedziny Przyjaciela i dwóch córek Jego.
Tym bardziej nietypowo, bo już z Lampeduzią na świecie.
A i z zamierzeniem pewnym, które udało się zrealizować.
Niedawno przy kawie pojawił się pomysł.
Muszę wspomnieć, że owy Przyjaciel ma w sobie moc inspirowania i gdy zachęca, potrafi to robić w sposób tak sugestywny, że zapala twórczo i wtedy to już tylko iskry natchnienia lecą.
Tak więc zapalił mnie do... gitary, a że miałam od zawsze w domu ten instrument po moim tacie, podjęłam wyzwanie. Nie grałam nigdy na żadnym instrumencie, nie znam nut, akordów, zatem na prawdziwy szczyt się porwałam.
Przyjaciel oprócz córek (druga i trzecia klasa szkoły podstawowej), które pięknie zajęły się Malutką - jakże szczęśliwą tego powodu, przyniósł także gitarę - dla początkujących, gdyż moja bez strunowa jeszcze.
Były progi, akordy, mole, dury i my. Rozrysowałam jego tajemnicze dla mnie słowa i zaczęłam stosować jeszcze bardziej tajemnicze chwyty. I zostałam z całą tą tajemnicą, którą spróbuję zgłębić - czy się uda?
Lampeduzianka śpi, a ja poćwiczę nieco:)
A wczorajsze słowa córki mojej to : Niacici Bababusz.
Kocham jej barwę głosu i połączenia, które tworzy,
by nimi nazywać swój świat, który jeszcze tak bardzo Jej.
Tym bardziej nietypowo, bo już z Lampeduzią na świecie.
A i z zamierzeniem pewnym, które udało się zrealizować.
Niedawno przy kawie pojawił się pomysł.
Muszę wspomnieć, że owy Przyjaciel ma w sobie moc inspirowania i gdy zachęca, potrafi to robić w sposób tak sugestywny, że zapala twórczo i wtedy to już tylko iskry natchnienia lecą.
Tak więc zapalił mnie do... gitary, a że miałam od zawsze w domu ten instrument po moim tacie, podjęłam wyzwanie. Nie grałam nigdy na żadnym instrumencie, nie znam nut, akordów, zatem na prawdziwy szczyt się porwałam.
Przyjaciel oprócz córek (druga i trzecia klasa szkoły podstawowej), które pięknie zajęły się Malutką - jakże szczęśliwą tego powodu, przyniósł także gitarę - dla początkujących, gdyż moja bez strunowa jeszcze.
Były progi, akordy, mole, dury i my. Rozrysowałam jego tajemnicze dla mnie słowa i zaczęłam stosować jeszcze bardziej tajemnicze chwyty. I zostałam z całą tą tajemnicą, którą spróbuję zgłębić - czy się uda?
Lampeduzianka śpi, a ja poćwiczę nieco:)
A wczorajsze słowa córki mojej to : Niacici Bababusz.
Kocham jej barwę głosu i połączenia, które tworzy,
by nimi nazywać swój świat, który jeszcze tak bardzo Jej.
wtorek, 3 kwietnia 2012
Kto zapewnia nam pogodny nastrój?
Czuję się przy niej swobodny i otwarty, nie zniecierpliwiony czy skrępowany,
jak to się zdarza w towarzystwie dorosłych. Ma już dwa lata i dziewięć miesięcy
i jest mi bardzo bliska.
Charles Fernyhough Dziecko w lustrze
Pan Tau zacytował swoją ukochaną ostatnio lekturę.
Swoboda i otwartość, brak skrępowania to skarby, które niekiedy nosimy ukryte przed światem.
Nasze dzieci potrafią wspaniale wyciągać je na światło dzienne.
Lampeduzka uczy mnie codziennie miliona rzeczy i jedną z nich jest właśnie otwartość,
i co trudniejsze, na drugiego, zupełnie obcego człowieka. Z natury jestem bardzo nieśmiała
i być może przekornie wybrałam taki zawód.
Córeczka zaczepia przechodniów na ulicach, w kawiarniach, śmiejąc się do nich,
mówiąc po swojemu i wtedy nawet najwięksi twardziele - rośli mężczyźni przyobleczeni w skóry,
którzy zsiedli właśnie z motocyklowej maszyny - zaczynają z Nią rozmowę zupełnie bez skrępowania,
a mi pozostaje uzupełnianie rozmowy... .
Raz nawet pewien nastolatek, obok którego zasiadłam na ławce z Lampeduzianką w wózku,
oddawał jej nieśmiało uśmiech.
Malutka zaczepia ludzi, do których może nawet nikt na co dzień się nie uśmiecha
i to jest najbardziej rozbrajające.
Jest ufna, nie boi się, choć domyślam się, że być może to minie z wiekiem.
Lampeduzianka zatem dba nie tylko o pogodny nastrój domowników, ale także osób spotkanych na ulicy.
A w zaciszu kuchennym odkryłam jeszcze jedną sprawczynię pogodnego nastroju.
Wypijam więc duszkiem :)
jak to się zdarza w towarzystwie dorosłych. Ma już dwa lata i dziewięć miesięcy
i jest mi bardzo bliska.
Charles Fernyhough Dziecko w lustrze
Pan Tau zacytował swoją ukochaną ostatnio lekturę.
Swoboda i otwartość, brak skrępowania to skarby, które niekiedy nosimy ukryte przed światem.
Nasze dzieci potrafią wspaniale wyciągać je na światło dzienne.
Lampeduzka uczy mnie codziennie miliona rzeczy i jedną z nich jest właśnie otwartość,
i co trudniejsze, na drugiego, zupełnie obcego człowieka. Z natury jestem bardzo nieśmiała
i być może przekornie wybrałam taki zawód.
Córeczka zaczepia przechodniów na ulicach, w kawiarniach, śmiejąc się do nich,
mówiąc po swojemu i wtedy nawet najwięksi twardziele - rośli mężczyźni przyobleczeni w skóry,
którzy zsiedli właśnie z motocyklowej maszyny - zaczynają z Nią rozmowę zupełnie bez skrępowania,
a mi pozostaje uzupełnianie rozmowy... .
Raz nawet pewien nastolatek, obok którego zasiadłam na ławce z Lampeduzianką w wózku,
oddawał jej nieśmiało uśmiech.
Malutka zaczepia ludzi, do których może nawet nikt na co dzień się nie uśmiecha
i to jest najbardziej rozbrajające.
Jest ufna, nie boi się, choć domyślam się, że być może to minie z wiekiem.
Lampeduzianka zatem dba nie tylko o pogodny nastrój domowników, ale także osób spotkanych na ulicy.
A w zaciszu kuchennym odkryłam jeszcze jedną sprawczynię pogodnego nastroju.
Wypijam więc duszkiem :)
poniedziałek, 2 kwietnia 2012
Bańki mydlane wypełnione stereotypami
Dzisiaj Lampeduzianka była gościem u swojej trzy miesiące młodszej koleżanki.
Może jeszcze nie do końca współpracowały, ale kontakt był i wzajemne trącenia,
uśmieszki, wymiana zabawek polegająca raczej na zabieraniu sobie.
Były także bańki mydlane, w których tonęły z zapałem, do których wyciągały rączki.
Oby wszystkie smutki były tak nietrwałe i znikały za dotknięciem.
Sobota od jakiej już odwykliśmy - pod szalikiem, śniegiem, gradem i bez dłuższego spaceru.
Wieczór pod hasłem teatru w domu.
"Boulevard Voltaire" - w reżyserii Andrzeja Barta z genialnymi rolami Ewy Wiśniewskiej i Janusza Gajosa zachwycił. Był też Paryż z ulicami, urzekającymi kamienicami i kawiarniami.
Ze strony teatru telewizji:
Główni bohaterowie „Boulevard Voltaire” są emigrantami, którzy w różnym czasie opuścili Polskę i zdecydowali się osiąść we Francji na stale. Pani Z. (Ewa Wiśniewska) – Żydówka, zamożna wdowa po wybitnym ekonomiście - wyjechała z Polski wraz z rodzicami zaraz po 1956 roku. Pan R. (Janusz Gajos) – hungarysta, poeta, a obecnie hydraulik-amator – opuścił kraj tuż przed stanem wojennym. Przypadkowe spotkanie owocuje miłością, która musi stawić czoła głęboko zakorzenionym uprzedzeniom.
Oglądałam delektując się każdym wypowiadanym słowem, wykonanym gestem - bez przerysowania, za to z prawdą pod ręką. Majstersztyk, a i temat ważny i zawsze aktualny. Tak mówi o nim
Janusz Gajos: – Stereotyp jest elementem, który prowadzi nas na manowce. Każdy chce zobaczyć to, co chce. Ta opowieść, forma, w jakiej została ona przekazana, tchnie nadzieją, że od stereotypów można odejść, można się ich pozbyć i rozmawiać jak człowiek z człowiekiem.
Podpisuję się pod jego słowami i staram się jak mogę nie ulegać stereotypom, choć to niełatwe.
Może jeszcze nie do końca współpracowały, ale kontakt był i wzajemne trącenia,
uśmieszki, wymiana zabawek polegająca raczej na zabieraniu sobie.
Były także bańki mydlane, w których tonęły z zapałem, do których wyciągały rączki.
Oby wszystkie smutki były tak nietrwałe i znikały za dotknięciem.
Sobota od jakiej już odwykliśmy - pod szalikiem, śniegiem, gradem i bez dłuższego spaceru.
Wieczór pod hasłem teatru w domu.
"Boulevard Voltaire" - w reżyserii Andrzeja Barta z genialnymi rolami Ewy Wiśniewskiej i Janusza Gajosa zachwycił. Był też Paryż z ulicami, urzekającymi kamienicami i kawiarniami.
Ze strony teatru telewizji:
Główni bohaterowie „Boulevard Voltaire” są emigrantami, którzy w różnym czasie opuścili Polskę i zdecydowali się osiąść we Francji na stale. Pani Z. (Ewa Wiśniewska) – Żydówka, zamożna wdowa po wybitnym ekonomiście - wyjechała z Polski wraz z rodzicami zaraz po 1956 roku. Pan R. (Janusz Gajos) – hungarysta, poeta, a obecnie hydraulik-amator – opuścił kraj tuż przed stanem wojennym. Przypadkowe spotkanie owocuje miłością, która musi stawić czoła głęboko zakorzenionym uprzedzeniom.
Oglądałam delektując się każdym wypowiadanym słowem, wykonanym gestem - bez przerysowania, za to z prawdą pod ręką. Majstersztyk, a i temat ważny i zawsze aktualny. Tak mówi o nim
Janusz Gajos: – Stereotyp jest elementem, który prowadzi nas na manowce. Każdy chce zobaczyć to, co chce. Ta opowieść, forma, w jakiej została ona przekazana, tchnie nadzieją, że od stereotypów można odejść, można się ich pozbyć i rozmawiać jak człowiek z człowiekiem.
Podpisuję się pod jego słowami i staram się jak mogę nie ulegać stereotypom, choć to niełatwe.
piątek, 30 marca 2012
Lampeduziański krok zostawiający ślad na ... sercu
Pragnę donieść, że na początku tego tygodnia doczekaliśmy się lampeduziańskiego, zupełnie samodzielnego, zwiedzania miejsca zamieszkania. Dumnie przechodziła przez pokoje, zahaczała o kuchnię i nawet progi nie były jej straszne. Z przejęciem komentowała każdy swój krok, palcem wskazującym różne dziwy ujawniając. Do tej pory to było kilka samodzielnych kroków i chodzenie za rękę. Tyle radości i to z obu stron, więc w weekend po najprawdziwsze buty do chodzenia ruszamy.
Muszę nadrobić Lampeduziańskie zaległości - tak bardzo się zmienia z każdym dniem i rozwija.
W weekend będzie nieco z Jej drogi, którą już teraz zupełnie samodzielnie zaczęła kroczyć.
Dzisiaj szkoleniowo na Radzie Pedagogicznej - doszły kolejne papiery, w które owiniemy się już wkrótce.
Radziliśmy przy kubkach herbaty, w której każdy chciał utopić niejeden arkusz.
Dodatkowa praca jakoś nie spotkała się z poklaskiem - po prostu trzeba będzie się przyzwyczaić -
jak do każdej zmiany. Narzekanie nic nie daje,chyba nawet nie przynosi ulgi,
więc głowa do góry, pewnych rzeczy nie zmienimy.
Ja już swoją podniosłam, szukając jednocześnie słońca, czego i Wam na weekend życzę:)
Muszę nadrobić Lampeduziańskie zaległości - tak bardzo się zmienia z każdym dniem i rozwija.
W weekend będzie nieco z Jej drogi, którą już teraz zupełnie samodzielnie zaczęła kroczyć.
Dzisiaj szkoleniowo na Radzie Pedagogicznej - doszły kolejne papiery, w które owiniemy się już wkrótce.
Radziliśmy przy kubkach herbaty, w której każdy chciał utopić niejeden arkusz.
Dodatkowa praca jakoś nie spotkała się z poklaskiem - po prostu trzeba będzie się przyzwyczaić -
jak do każdej zmiany. Narzekanie nic nie daje,chyba nawet nie przynosi ulgi,
więc głowa do góry, pewnych rzeczy nie zmienimy.
Ja już swoją podniosłam, szukając jednocześnie słońca, czego i Wam na weekend życzę:)
czwartek, 29 marca 2012
W czepku urodzony szachulcowy spacer:)
Wczoraj w szkole rekolekcyjnie - wędrówka w słońcu za miasto, a po drodze:
Mały szachulcowy kościółek - uwielbiam takie cudeńka ze schowaną w środku duszą:) :
Mały szachulcowy kościółek - uwielbiam takie cudeńka ze schowaną w środku duszą:) :
Później Rada Pedagogiczna, w której duszy jakby mniej, ale po niej:
spacer z Lampeduzką schowaną pod czepkiem, by nie uleciała z wiatrem,
choć na nim kołysały się różowe pragnienia kolorów po zimowej aurze.
Mijaliśmy po drodze ciekawe lampiony w oknach:
I ktoś wytykał palcem - na szczęście nie nas, a kota, który umknął przed fotografią.
Swoja drogą nie odważyłabym się na taką postać pod domem.
wtorek, 27 marca 2012
Cytując autora: "To podróż jest ważna, a nie jej cel ".
To podróż jest ważna, a nie jej cel
Jacek Hugo-Bader
Kilka ostatnich wieczorów spędziłam w podróży niełatwej, z mrozem około -40 do - 60 stopni, ale za to pasjonującej i przejmującej niejedną zasłyszaną historią nietuzinkowych bohaterów.
2025 kilometrów drogi Traktem Kołymskim, która łączy Magadan - stolicę Kołymy - z miastem Jakuck w Jakucji przebywam wspólnie z autorem Dzienników Kołymskich - autostopem - który jest jedynym sposobem pokonania tej trasy. Słuchamy ludzi, którzy otwierają się tylko wtedy, gdy zasiądzie się z nimi do kieliszka, niektórzy wspominają to, co najtrudniejsze - łagry, bo połowa mieszkańców to potomkowie więźniów, jednak przede wszystkim jest o codzienności. Kamazy i urale dowożą nas do miejsc i opowieści, w które trudno uwierzyć.
... wydaje mi się, że trzeba mieć raka, ciężko chore serce albo głowę, żeby tu żyć. Nie mieć naprawdę nic do stracenia albo innego wyjścia żeby się osiedlić na biegunie okrucieństwa. Tak ludzie mówią i piszą o Kołymie. Innym razem mówią o największym koszmarze XX wieku, najstraszniejszej, przeklętej albo najdalszej wyspie Archipelagu Gułag, jego lutym biegunie, ruskiej Golgocie, białym krematorium, arktycznym piekle, mroźnym koncłagrze bez pieców, czy też nie przymierzając, machinie do przemysłowego mielenia mięsa i kruszenia kości.
Podroż kończymy w Jakucji, o której autor napisał w ten sposób:
Skończyłem moją kołymską podróż i patrząc teraz wstecz, widzę, czy raczej czuję, jakbym po wjechaniu do Jakucji, a właściwie po przekroczeniu rzeki Ałdan, znalazł się nagle w Narnii, czy też odwiedził Alicję w jej Krainie Czarów. Kiepskie porównanie, za słodkie. To raczej ziemia jednookiego Saurona - Wladcy Pierścieni i Mordoru. Wszędzie czary, duchy, szamańskie klątwy, dziwacy, uzdrowiciele, szajbnięci artyści.... Jakuci - tacy skryci, zamknięci, małomówni, ponurzy, nieufni. Nie lubią obcych, niespodziewanych gości. jeśli coś powiedzą reporterowi, to tylko to, co sami chcą - w żadnym wypadku to, co jego interesuje, o co pyta. Cholernie inni. Jakby ich, kurczę, teleportowali z kosmosu. Bez cienia poczucia humoru... .
Książka niezwykła i najbardziej zdumiewające jest to, że prawdziwa.
Podzielona na Dziennik kołymski prowadzony w podróży i to co powstało po powrocie.
Czytałam jednym tchem, nie dowierzałam, otwierałam szeroko oczy, miałam gęsią skórkę, dziękując jednocześnie za miejsce, w którym mieszkam.
Lekkie pióro, dowcip i umiejętność słuchania to to, czym urzeka Jacek Hugo - Bader.
Jestem też bogatsza o wiedzę i historie.
To pierwsza nasza wspólna podróż i myślę, że sięgnę po więcej.
Niedawno oglądałam Wichry Kołymy i były doskonałym wstępem do książki.
A co ciekawe - to chodziłam wokół tej książki w księgarni, dotykałam, przeglądałam kilka razy - nie kupiłam i okazało się, że sama do mnie przyszła - szwagier męża pożyczył jego tacie - podkradłam od razu.
Często jest tak, że gdy czegoś mocno pragniemy, to nagle pojawia się to na naszej drodze.
Cytaty pochodzą z książki.
niedziela, 25 marca 2012
Strusiowe spojrzenie na introligatornię odbijającą się w wykuszu :)
Sobota w Innym Mieście zaczęła się od zachwytu nad pewną kamienicą, w której oknach odbijało się niebo i wykuszowym oknem jak z bajki:
Później był sentymentalny rzut okiem na ścianę i westchnienia Pana Tau za tym co odeszło bezpowrotnie:
Odnaleźliśmy zagubioną w czasie Introligatornię, która już nie wypełnia się zapachem książek:
Był spacer bulwarem i Lampeduziańskie zachwyty innymi dziećmi, które karmiła trzymanym w dłoni chrupkiem kukurydzianym.
Zwieńczeniem było miejsce za Innym Miastem ze zwierzętami na wyciągnięcie ręki:
Miedzy innymi był Struś, który wyciągał głowę za ogrodzenie, zamiast chować ją w piasek:
Miejsce pełne spacerowych zakątków:
Z możliwością kolorowej biesiady
- na zewnątrz:
- w środku:
Później był sentymentalny rzut okiem na ścianę i westchnienia Pana Tau za tym co odeszło bezpowrotnie:
Odnaleźliśmy zagubioną w czasie Introligatornię, która już nie wypełnia się zapachem książek:
Był spacer bulwarem i Lampeduziańskie zachwyty innymi dziećmi, które karmiła trzymanym w dłoni chrupkiem kukurydzianym.
Zwieńczeniem było miejsce za Innym Miastem ze zwierzętami na wyciągnięcie ręki:
Miedzy innymi był Struś, który wyciągał głowę za ogrodzenie, zamiast chować ją w piasek:
Miejsce pełne spacerowych zakątków:
Z możliwością kolorowej biesiady
- na zewnątrz:
- w środku:
czwartek, 22 marca 2012
Kap, kap, kap, kap - łzy kapią w rytm słów Malutkiej
Kap, kap, kap, kap - wypowiedziane przez Lampeduziankę kolejne znaczące słowo, które zilustrowało dzisiaj łzy kapiące z oczu - moich... .
Zdarzyło się to czwarty raz - po raz drugi, gdy byłam sama. Malutka potrafi tak zanieść się płaczem, że jest na bezdechu - rada to: dmuchnąć w twarz, odwrócić uwagę - jednak w jej przypadku one nie działają. Potrząsam, krzyczę, dmucham i nic - w pewnym momencie staje się wiotka i taka nieobecna - dziś już wyszłam z nią na korytarz, szukając pomocy i na szczęście przeszło - złapała oddech,wróciła do siebie... . Delikatnie popłakując jeszcze, wtulając się we mnie, łagodziła moje drżenie, nieświadomie ocierając łzy. Chyba jeszcze nigdy w życiu tak się nie bałam, a teraz lękam się, że się to powtórzy.
Niektóre dzieci podobno tak mają, pediatra mówiła, żeby dać klapsa - choć przez pieluszkę i tak nie poczuje. Dziś uratuje mnie tylko kąpiel - na dobry sen i westchnienia Malutkiej przezsenne - kołysanka najpiękniejsza.
środa, 21 marca 2012
Mleko pod nosem Wiosny
Lampeduzianka:
Uwielbia koronę kawy latte, czyli piankę z mleka, chyba wtedy najszerzej otwiera buzię, a Pan Tau jest taki szczęśliwy, gdy może jej doprawić ten biały wąsik.
W szkole Pierwszy Dzień Wiosny:
Dzieci się poprzebierały i ten widok przypomniał mi czasy, kiedy w ten jeden dzień w roku można było strojem pokazać, co nam tego dnia w duszy grało...a były to zakazane na co dzień piosenki:)
Uwielbia koronę kawy latte, czyli piankę z mleka, chyba wtedy najszerzej otwiera buzię, a Pan Tau jest taki szczęśliwy, gdy może jej doprawić ten biały wąsik.
W szkole Pierwszy Dzień Wiosny:
Dzieci się poprzebierały i ten widok przypomniał mi czasy, kiedy w ten jeden dzień w roku można było strojem pokazać, co nam tego dnia w duszy grało...a były to zakazane na co dzień piosenki:)
Subskrybuj:
Posty (Atom)


