wtorek, 10 lipca 2012

Piątkowe Spotkanie Artystyczne - na początku wyglądało tak:
dwa stare rzutniki, które na pierwszy rzut oka nie zapowiadały cudów, jakie miały mieć miejsce:



Następnie usłyszeliśmy muzykę - wzruszającą - utwór na fortepianie.
Później pojawiła się Ona - Artystka - Meksykanka mieszkająca i tworząca w Berlinie.
Snuła swoja historię po hiszpańsku - podkreślając ją ruchem, tańcem, na tle ruchomych obrazów, które wyświetlały rzutniki: naczynie z piaskiem, w którym jej asystentka rysowała palcem :


naczynie z wodą barwioną kolorami - do której dodano kropelki oleju i poruszano, by tańczyły:





taniec barw, które zmieniały swój kształt w rytm muzyki...


Przeważnie Artystka sama poruszała obrazami:


Na końcu pojawiła się polska wersja tekstu - poetyckiej, metaforycznej historii, którą każdy mógł zinterpretować dowolnie.
Była to sztuka pełna oddechu, wzruszenia, taka, która dodaje skrzydeł, gdzie po wyjściu nic już nie trzeba mówić, tylko trwać w tym błogim zawieszeniu, które paradoksalnie dodaje takiej energii, że można góry przenosić. Jeden człowiek potrafi porwać duszę i nie trzeba całej trupy, fajerwerków, by poczuć coś prawdziwego, coś płynącego z serca, w co się wierzy.

Był też poniższy utwór, który uwielbiam z ukochanego filmu Porozmawiaj z nią Almodovara.



Ten post jest także propozycją dla Was. Jeśli uda Wam się zdobyć taki rzutnik, znaleźć kawałek pustej ściany w domu, zaciemnić pokój, to możecie czynić takie cuda dla siebie, dla dzieci - z dziećmi - tworzyć ilustracje do bajek, prezentować własne historie, a może właśnie dzieci stworzą coś dla Was.
Ja już myślę o zdobyciu rzutnika - magazyny różnych instytucji są ich pełne:)

piątek, 6 lipca 2012

"kto ma czasu za dużo, wszystko czyni gorzej"

Oddaliłam się od siebie odkąd jest Lampeduzianka.
Od planów tych największych, ale też od takich malutkich zamierzeń.
Spędzam z sobą coraz mniej czasu - i wakacje już nie te same, co kiedyś - bez porannego rozleniwienia, bez książki ciąganej w jeziorowe plenery, bez roweru, biblioteki, kina, dużych miast, w których kawa na starym rynku, bez częstych odwiedzin u kuzynek, koleżanek.
Lubiłam takie wakacyjne, niezobowiązujące, wolne bycie ze sobą.
Wczoraj na wspomnianych Spotkaniach Artystycznych spotkałam osobę, u której przez dwa lata uczestniczyłam w zajęciach Qi gong -  pobudzaniu energii życiowej przez medytacje w ruchu. Gdy zaszłam w ciążę - zrezygnowałam. Zachęcała do powrotu i powiedziała jeszcze, że patrząc teraz na mnie widzi, że się zmieniłam, dojrzałam.
Więc odmieniona, dojrzalsza inaczej pojmuję czas.
A czas odkąd jest 16 miesięczna już Lampeduzianka to:
- wcześniejsze wstawanie - około 7 - 7:30z wtulaniem się w siebie i słuchaniem rozkosznego mama;
- później nocniczek pełen niespodzianek i słowo kupa wypowiadane w skupieniu.
- śniadania przeciągające się, zabawne, chętne, na które kaka (kaszka), po których obowiązkowe myju, myju;
- czas do południa - spacerowy już na własnych nóżkach - bez wózka, gdzie podnoszony z ziemi kama (kamień) zachwyca nieobliczalnie i kwiatki wąchane marszczeniem noska i żaden przechodzień nie jest wolny od zaczepki i uśmiechu;
-następnie kolej na odpocznienie senne nawet do 2 godzin, gdzie udaje mi się tyle zrobić i jeszcze pobyć ze sobą;
- po śnie zabawa, poczytywanie - siedzę na podłodze, a ona wybiera książeczki, przychodzi i siada między moimi nogami tyłem do mnie- a to to?(a co to?) i odpowiadam, później sama pytam i słyszę np kote (kot), konana (konewka) bądź odgłosy zwierząt albo wskazuje na coś, mówiąc tam, tutaj. Na razie opowiadam, co widzę na obrazkach, dodaję wyrazy dźwiękonaśladowcze i tak lubi najbardziej;
- później znowu spacerowo, po czym kąpu, kąpu (kąpiel) i lulu (sen), a wtedy czas znowu tylko mój - no jeszcze mężowy też troszkę:)




Od niedawna Malutka, gdy poznaje kogoś nowego w większym gronie, to przybiega, chwyta się mojej nogi i mówi :mama, mama... chyba mnie przedstawia:)

Zauważyłam jednak jaki czas jest przewrotny - niby malutko, ale można się lepiej zorganizować. Też tak macie?
A potwierdzenie znalazłam u Twardowskiego:

Nie ma czasu

Nie za bardzo wiadomo jakże to się dzieje
że czas wtedy przychodzi gdy go wcale nie ma
i w sam raz tyle tylko ile go potrzeba
nawet we śnie gdy ciało podobne do duszy
kto ma czasu za dużo wszystko czyni gorzej

jeżeli kochasz czas zawsze odnajdziesz
nie mając nawet ani jednej chwili
na spotkanie list spowiedź na obmycie rany
na smutku w telefonie długie pół minuty
na żal niespokojny i na rozeznanie
że dobrzy są mniej dobrzy a źli trochę lepsi
bo w życiu jest tylko morał niemoralny


środa, 4 lipca 2012

"Pytam" o Spotkania Artystyczne z "Kotem w pustym mieszkaniu"

Wakacyjnie z uśmiechem.
Zakończenie roku szkolnego z łezką, bo pożegnania.
Ksiądz, uczący w naszej szkole zapragnął doktoryzować się w Warszawie.
Siostra przeniesiona podążająca za głosem przełożonych - bez pozwolenia na własne pragnienia.
Polonistka wyjeżdża za mężem.
Oprócz prezentów każdy obdarowany wierszem lub tekstem...

Ksiądz na Twardowskiego Pytam szukał odpowiedzi i znajdował.

Jak uprościć wszystko zapłakać
jak nie szukać innego siebie
jak nie wiedzieć w sam raz i za dużo
ani trochę już i zupełnie
jak biedronkę osłonić ręką
jak patykiem rysować wzruszenie
jak Jezusa przybliżyć tym wszystkim
którym dzisiaj zgłupiało sumienie

Do polonistki jak Kot w pustym mieszkaniu zakradła się Wisława Szymborska.

Umrzeć - tego się nie robi kotu.
Bo co ma począć kot
w pustym mieszkaniu.
Wdrapywać się na ściany.
Ocierać między meblami.
Nic niby tu nie zmienione,
a jednak pozamieniane.
Niby nie przesunięte,
a jednak porozsuwane.
I wieczorami lampa już nie świeci.

Słychać kroki na schodach,
ale to nie te.
Ręka, co kładzie rybę na talerzyk,
także nie ta, co kładła.

Coś się tu nie zaczyna
w swojej zwykłej porze.
Coś się tu nie odbywa
jak powinno.
Ktoś tutaj był i był,
a potem nagle zniknął
i uporczywie go nie ma.

Do wszystkich szaf sie zajrzało.
Przez półki przebiegło.
Wcisnęło się pod dywan i sprawdziło.
Nawet złamało zakaz
i rozrzuciło papiery.
Co więcej jest do zrobienia.
Spać i czekać.

Niech no on tylko wróci,
niech no się pokaże.
Już on się dowie,
że tak z kotem nie można.
Będzie się szło w jego stronę
jakby się wcale nie chciało,
pomalutku,
na bardzo obrażonych łapach.
O żadnych skoków pisków na początek.


A siostrze do ucha Już śpiewał zespół Raz Dwa Trzy
Graj aniele ciszy graj
Twych strun
Niechaj dotknie smutek mój



 

Wakacje dla mnie od wczoraj już pełną parą, bo czas dla siebie mam od 18 do 22, a Pan Tau wtedy z Lampeduzianką urzęduje i wykąpie i ulula i pośpiewa, a ona go przytuli - do ucha szpenie tata i łagodniej znosi się nieobecność żony i mamy.
Z koleżankami jeżdżę na Spotkania Artystyczne.




Wczoraj Miejskie darcie pierza, nieco rozczarowało, bo nastawiłyśmy się na coś innego.


A było ludowo, przyśpiewkowo - jednak zupełnie bez oprawy - niestety, a sam śpiew to w takim miejscu jak scena teatralna to za mało. 



Dziś mocna sztuka teatralna - współczesna aż po dreszcz.







poniedziałek, 25 czerwca 2012

Roczek smakowany kwiatami w Świetojańską Noc

Lampeduzianka na Roczku u kuzyna w Świętojańską Noc, na którym jedzenie usłane kwiatami.
A one smakowały rzeżuchą i miały kolor lata - nasturcje - pełne soli mineralnych, błonnika,olejków eterycznych.
Był tez ogórecznik - malutkie niebieskie gwiazdeczki i bratek polny z mikroelementami i witaminą C.
Wspaniałe jadalne wianki zdobiące potrawy. Prawdziwe święto.

 Kuzyn wybierał pomiędzy różańcem, banknotem, a książką - przyszły intelektualista jak widać:)

Malutka dzielnie współgrała w piaskownicy.



środa, 20 czerwca 2012

Poświatowska po macierzyńsku

Lampeduzianka:
Trzysylabowa już : zaczęło się od słowa: korale kolale, potem była koparka kopalala, a i parasol palala - wiem, brzmią podobnie, ale jednak... . Wymienia bez zająknięcia imiona cioć : Aga, Monia, Iza, a gdy przychodzi czas na imię  Mariusz (wujek) to pojawia się paciu paciu i to jest zastanawiające.

Tańcząca po szamańsku, śpiewająca krasnalowo, uważna jak ważka na trzcinie, a zarazem rozbiegana jak wiatr, z poczuciem humoru i marszczeniem noska dla śmiechu - jakby chciała z niego strząsnąć motyla, niekiedy z zastanawiającym przechylaniem główki, by widzieć pod innym kątem, wierząc, że zobaczy więcej?



A przed snem oplata mnie swoimi malutkimi ramionami i zamyka w uścisku, w którym znikam - nie tylko ja jej, ale co ciekawe i ona mi daje najwspanialsze poczucie bezpieczeństwa.
I Halinę Poświatowską ukochaną odczytuję na nowo - po macierzyńsku:)
Kiedy pisałam pracę magisterską o jej języku emocji i zatapiałam się w listy i wiersze, nie patrzyłam jeszcze oczami matki, teraz widzę więcej:)



Bądź przy mnie blisko
 
Bądź przy mnie blisko
bo tylko wtedy
nie jest mi zimno

chłód wieje z przestrzeni

kiedy myślę
jaka ona duża
i jaka ja

to mi trzeba
twoich dwóch ramion zamkniętych
dwóch promieni wszechświata




Kołysanka, którą słyszy z moich ust przed snem Fields of Gold  - wersja Evy Cassidy - Lampeduzianka jest cudownie wyrozumiała... .

niedziela, 17 czerwca 2012

Śnijmy






Jak to jest być w czyimś śnie?
Właściwie to bywamy w snach innych osób niezależnie od nas - trudno to sobie wyobrazić.
Nie zawsze jesteśmy tam proszeni, mile widziani, choć czasem wręcz odwrotnie, ktoś marzy, byśmy odwiedzili go we śnie... . Refleksje nasuwające się po tym magicznym utworze słuchanym na dobry sen.
Stanisław Lem podpowiada, że  Nie ma snów śnionych wspólnie - czy można się z nim zgodzić - nie jestem pewna, a William Shakespeare wykrzykuje Jakże dużo śnimy o tych, przez których nie możemy zasnąć! - pod tym się podpisuję.

Mam jeszcze ukochanego Bolesława Leśmiana i jego świat z słów jak z najpiękniejszego snu - choć poniżej to raczej mistrzowski opis koszmaru:

We śnie
Śnisz mi się obco. Dal bez tła,
Wieczność się w chmurach błyska.
Lecimy razem. Mgła i mgła!
Bóg, ciemność i urwiska.

Do mgły i mroku naglisz mnie
I szepcesz,zgrzana lotem:
"Toć ja się tobie tylko śnię!
Nie zapomnij o tem..."

Nie zapominam. Mkniemy wzwyż
Do niewiadomej mety,
O, jak ty trudno mi się śnisz!
O jawo moja, gdzie ty?

piątek, 15 czerwca 2012

"Dłoń" pełna okruszków z chwil dla siebie

Usiadłam.
Dziś wieczorem nie sprawdzam prac klasowych, kartkówek, zadań domowych, zeszytów.
Dziś jestem dla siebie – trochę tu, zaglądnę gdzieś tam, poczytam w wannie, może i gitara na moment znajdzie się w moich ramionach, a gdy już struny porzucę, to pomaluję paznokcie.
Zapewne zaraz stanę się zmęczona, senna i z owej chwili dla siebie zostanie tylko okruszek.
Ale cieszę się nim równie mocno jak ogromnym kęsem.


Zamiast kwiatów Para Młoda prosiła o książki.Podoba mi się ta idea.
Od nas przewrotnie Wystarczy na początek ich wspólnej drogi.
Zatrzymała mnie na dłużej Dłoń, która nie domaga się komentarza.



Lampeduzianka zapatrzona w starszego kuzyna i jego dłoń, która opowiada dla niej historię.
W mojej dziś między innymi  i kreda i łopatka i piwonia… włosy Malutkiej i jej ciepły polik 
całowany przed wyjściem do pracy. 


niedziela, 10 czerwca 2012

Ran when I shoulda walked ...



Walked when I shoulda run
Ran when I shoulda walked ...

Mam wrażenie, że jestem ciągle w biegu.
Praca, spotkania, rozmowy - te na które czekam, też takie biegnące, jakby na przyspieszeniu, bo z zegarkiem w ręku, by zdążyć wypowiedzieć, wysłuchać... .
Powyższy utwór inspiracją do tego, by przejść z biegu w spacer - uspokoić serce, myśli.
Może nie warto czasami tak bardzo, tak na sto procent, może jeszcze nie pora na bieg duszy, myślę, że przyjdzie jeszcze czas, gdy pobiegnę z całych sił... .
Jeszcze trzy tygodnie do wakacji, które mam, które już wołam, na których może zwolnię, może zatrzymam się na trochę.

sobota, 9 czerwca 2012

Biały kosz wypełniony ryżem na szczęście

Powoli wracam z zagubienia pośród obowiązków w pracy, z zatrzymań w Toruniu, Malborku i Gnieźnie, z zabawy z czwartkowego wesela w rodzinie.
Wycieczka z dziećmi pachnąca piernikami, które same wypiekały w Muzeum Żywego Piernika w Toruniu,
z Mleczną Drogą i postojem na Marsie za sprawą Planetarium,
z szeroko otwartymi Drzwiami Gnieźnieńskimi, przez które przeszły zbierając po drodze wspomnienia.
Udało mi się uchwycić nieco, ale o tym będzie coś osobnego.
Sama zadziwiłam siebie, bo dzielnie zniosłam dwie noce bez Lampeduzianki, za to po powrocie o północy wtuliłyśmy się w siebie mocą całą (akurat się przebudziła).

A i zmiany są ... na głowie - skróciłam dzielnie z ramion do podbródka i z grzywką - która miała być prosta, a jest na bok. I jakoś tak pewności siebie nabrałam i do lustra się uśmiecham - czy nowa fryzura poprawia nastrój? Sprawdza się to u Was? Wiem, że proponuje się takie zmiany na smutki. U mnie pomogła na przemęczenie.



Na świeżo kilka ujęć z wesela: miejsce - Pałac Białokosz - zachwycił przede wszystkim okolicą.
Samo wesele odbyło się w połączonym z pałacem namiocie.



Zabawa do wschodu słońca, tańce po zadyszkę, śmiechu pełne usta.



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...